Foto UKZKF
FRNLEN

>>UKZKF : de verjaardag van een heel bijzonder ziekenhuis

Het gebouw van UKZKF is nu te klein geworden voor zijn activiteiten...Al twintig jaar genesteld in zijn veilige cocon: het Universitair Kinderziekenhuis Koningin Fabiola is sinds zijn oprichting, op initiatief van prof. Vis, voort-durend blijven groeien, en er is geen enkele reden waarom het dat niet zou blijven doen. We blikken even terug met prof. Casimir, aan de vooravond van een feestelijk jubileumjaar…

Op 16 en 17 september organiseert het UKZKF ter gelegenheid van zijn twintigste verjaardag een academische zitting, een wetenschappelijk symposium en een personeelsfeest. Het startschot voor een volledig feestjaar waarin elke ontmoeting in het teken zal staan van het twintigjarig bestaan. De viering is in de eerste plaats een eerbetoon aan een bijzonder ziekenhuis dat “groei“ als motto heeft.

In de eerste plaats een kinderziekenhuis

Het UKZKF is het enige autonome kinder-ziekenhuis in België, want alle andere pediatrische diensten maken deel uit van algemene ziekenhuizen (zie kadertekst). Het idee van een kinderziekenhuis is echter niet nieuw (één van de oudste kinderziekenhuizen, in Londen, bestaat al bijna 150 jaar): in heel wat landen is het een courant verschijnsel. De formule maakt het immers mogelijk een “kritische massa“ patiënten te bereiken die de artsen ook voldoende werk verschaft, ook als ze sterk gespecialiseerd zijn. “Een zinvolle activiteit uitbouwen“, zoals prof. Casimir het uitdrukt, vereist ook een grootschalige structuur. “Als je professioneel wilt werken, heb je een team nodig dat alle aspecten technisch en menselijk aankan. Dat betekent: minstens twee of drie personen die dezelfde activiteit uitoefenen, om op lange termijn te kunnen werken. Maar ook paramedisch personeel: een psycholoog (-oge), een diëtist(e), een kinesist(e), een sociaal verpleegkundige,…“ Dat alles vereist uiteraard een stevige basis.

Een blik op de toekomst

Tot in de wachtzalen is in UKZKF...Een kinderziekenhuis heeft wel degelijk een specifieke taak te vervullen, want pediatrie is bijzonder belangrijk voor de samenleving. “We vervullen een echte waakhondfunctie“, want ongezonde kinderen kunnen onmogelijk uitgroeien tot gezonde volwassenen. Vandaar dat pediaters zoveel belang hechten aan preventie. Zo hebben ze het geluk een belangrijke rol te spelen inzake allergieën: ze kunnen een aandoening voorkomen die het kind anders heel zijn leven zou meedragen. Met de viering van ons twintigjarig bestaan willen we dus ook de uitdrukkelijke boodschap meegeven dat kindergezondheid een maatschappelijke prioriteit moet zijn. Andere belangrijke boodschap: een goede gezondheidszorg voor kinderen vereist voldoende middelen. “Zo is er volgens de officiële regels in de pediatrie slechts één verpleegkundige méér nodig per zaal dan op de afdeling volwassenen. Terwijl we weten dat verpleegkundigen in de pediatrie toch al de kleinsten moeten verschonen en voeden, die maar liefst 70 % van onze patiënten uitmaken!

Meer dan alleen medische zorg

Het werk van de pediater verdient ook aandacht omdat er meer bij komt kijken dan alleen ziektebestrijding: “Het is tegelijk een strijd tegen een onrechtvaardige situatie waarbij een kind door zijn ziekte niet volop kind kan zijn“, aldus prof. Casimir. Het komt er niet alleen op aan het kind te genezen, maar het ook zijn glimlach terug te geven en de afstand tussen de wereld van de ‘gezonden’ en die van de ‘zieken’ zo veel mogelijk te verkleinen. Dat is de essentiële taak van de school Robert Dubois, die onlosmakelijk verbonden is met het ziekenhuis zelf. De school wil meer doen dan zieke kinderen toch behoorlijk onderwijs bieden: “Ze fungeert ook een beetje als een familie: ze onderhoudt contacten met de vaste school van het kind, gaat bij het kind chevet als het niet kan worden vervoerd en zorgt voor de nodige afleiding via buitenschoolse activiteiten.“

Een voortdurende evolutie

De voorbije twintig jaar werd de pediatrische zorg in het UKZKF sterk doorkruist door de organisatie van tal van bijkomende activiteiten. Zo kende de humanisering van de zorg een ware explosie. Vandaag is er dan ook bijna geen verdieping meer zonder diëtist(e), psycholoog(-oge), pijnspecialist,… “In die periode zijn er in het ziekenhuis dertig tot vijftig nieuwe activiteiten bijgekomen“, vervolgt prof. Casimir. “De medische teams zijn meer dan verdubbeld, net als de verpleegteams. Naast de pure medische zorg zijn er vandaag ook muziek-ateliers, gemeenschappelijke activiteiten met bejaarden, uitstappen voor zieke kinderen,…“ Andere belangrijke trend: de omvorming van het kinderziekenhuis tot moeder-kindziekenhuis. Dat hangt samen met de ontwikkeling van de pre- en perinatale geneeskunde, maar ook met het feit dat de meeste kinderen vandaag samen met hun ouders naar het ziekenhuis komen. Logisch gevolg van al die ontwikkelingen: een schrijnend plaatsgebrek. Dit jaar wordt er dan ook gestart met de bouw van een nieuwe verdieping. En dat is nog maar een begin!

Een hindernissenparkoers...

Van bij de start waren er strubbelingen in en rond het kinderziekenhuis. Allereerst omdat het ziekenhuis zelf omstreden was. “Waarom het niet gewoon integreren in een algemeen ziekenhuis?“ zo luidde het. Maar ook en vooral om politieke redenen. De academische pediatrie trok immers weg uit het Sint-Pietersziekenhuis, dat dus zonder kinderafdeling kwam te zitten, maar werd niet ondergebracht in het grote universitaire Erasmusziekenhuis, dat genoegen moest nemen met een kleinere afdeling. Pas sinds 2005 wordt het UKZKF volledig erkend als de belangrijk-ste academische pediatrische pool van de ULB. “Velen dachten dat het ziekenhuis die problemen niet te boven zou komen“ vertelt prof. Casimir. “Maar het is ondertussen zo sterk gegroeid dat het niet meer weg te denken is uit het ziekenhuislandschap. Bovendien staat de bevolking er volledig achter.“

Auteur : Marion Garteiser
Bron : Osiris News (nr 5, juni 2006-augustus 2006)