Foto UKZKF
FRNLEN

>>Aan André Kahn

André KahnAndré, wij zijn in stilte gehuld op de drempel van je eigen stilte.

Je naasten, vrienden, collega's en studenten van onze Universiteit kunnen zich niet voorstellen dat die fijngevoelige en creatieve intelligentie, die zachte en overtuigende stem er plots niet meer zal zijn.

Je lachende gezicht en je humor van het hoogste niveau blijven bij ons, ze helpen ons te begrijpen dat de essentie is wat we morgen gaan doen om de wereld beter te begrijpen en rechtvaardiger te maken. Je vond in je vele boeken, in zeelandschappen, in het Oosten en de muziek de filosofie die een dam opwerpt tegen de bitterheid van een samenleving die jij waardiger wou maken.

Pediaters weten hoezeer in moeilijke situaties kinderen in zichzelf de ultieme bron kunnen vinden van sereniteit en de wil om vol te houden, de meest nobele eigenschap in het leven. Daaraan was je bijzonder gehecht in je kruistocht voor de vermenselijking van verzorging, even sterk aanwezig in je leven dan de wetenschappelijke wil om te begrijpen.

Met een palmares van meer dan 170 wetenschappelijke publicaties, vanuit een voortdurend streven naar de academische en menselijke promotie van jonge medewerkers, beseft onze gemeenschap dat je ontelbare fakkels hebt doorgegeven aan jongeren. Bovendien stond je altijd klaar om de vlam opnieuw aan te wakkeren wanneer ze dreigde te doven. .

Na de Professoren Dubois en Vis heb je je onlosmakelijk verbonden met het Universitair Kinderziekenhuis Koningin Fabiola waarin je zoveel energie investeerde, het hoogste symbool van de heilige plaats van het kind in een samenleving die niet in het vergankelijke ogenblik moet leven, maar die een rijke en bloeiende toekomst moet bedenken voor de generaties aan wie wij de wereld zullen overlaten. Het was in die genereuze optiek dat je hebt gewerkt.

Jouw gedrevenheid in de verdediging en de ontwikkeling van onze Kids' Fund, de Wetenschappelijke Stichting van het UKZKF, deelde je met je echtgenote Marie, van wie het gevoelige talent als dierenschilderes op de lange muren van ons ziekenhuis de kinderen en het personeel aan het dromen zette, waardoor kon ontsnapt worden aan de hardheid van het moment.

Ontsnappen aan het moment, dat is ook lachen.

Hoe vaak heb je niet voor de opklaring gezorgd door een niet te onderdrukken lach op te wekken bij de mensen rondom jou, wanneer je een woordspeling bedacht, een culturele verwijzing maakte, of gewoon wanneer je een pijltje afschoot uit een verborgen blaaspijpje om een kind aan het lachen te brengen.

Die buitengewone compliciteit wist je te concretiseren met velen onder ons afzonderlijk, om originele werken te creëren, of collectief om gedichten te maken van het leven, rijk en kleurrijk. Ze zullen altijd blijven voortleven door de inhoud en de treffende kracht die jij kon inspireren.

Voor dat alles André zijn we je oneindig dankbaar. We zullen je koesteren in onze herinnering.

Professor Georges Casimir, Algemeen medisch directeur

Persartikelen :